Katastroficzne wizje - Przest?pstwa, sprawiedliwo??

Informacje - Katastroficzne wizje

Katastroficzne wizje
Wiek XX rozpoczyna okres myślenia katastroficznego. Był to czas w którym rozwijał się system totalitarny ,taki jak faszyzm we Włoszech ,komunizm w Związku Radzieckim i nazizm w Niemczech. Ogromnym szokiem dla świadomości europejskiej była I wojna światowa, pogłębiło to dodatkowo poczucie niepewności i nadciągającej zagłady .Świat żył w ciągłym strachu. W wyniku czego narodził się nowy zespół tendencji historiozoficzno-moralnych zwanych katastrofizmem. Był on związany z przekonaniem o nieuchronnej i bliskiej katastrofie zagrażającej współczesnemu światu a zwłaszcza tradycjom ,instytucjom i wartościom kultury europejskiej.

Tragedia polskości
Polski katastrofizm jest związany z czasem w którym kraj się odradzał i jednocześnie ze strachem przed ponownym upadkiem. Obawy te były spowodowane wewnętrznym rozbiciem politycznym naszego kraju , nieporozumieniem wśród władzy ,bezwładem i trudnościami gospodarczymi . Polska wciąż nie mogła uzyskać pełnej pewności bezpieczeństwa.
W mojej prezentacji przedstawię różne sposoby przedstawiania motywu katastroficznego w XX-leciu miedzy wojennym i współczesności oraz jego funkcje. Aurę katastrofy oraz pesymistyczne prognozy przyszłości świata, cywilizacji i społeczeństwa przedstawia wiersz "ROKI" Czesława Miłosza, pochodzący z tomu 'Trzy Zimy' wydanym w 1936 roku.

Żagary polskie
Poeta należał do grupy poetyckiej Żagary. Katastrofa tej grupy poetyckiej nie jest ostateczna. Istnieje mglista , wątła szansa odrodzenia, dzięki oczyszczeniu, które będzie wynikiem upadku starego świata. Katastrofizm Miłosza wyróżnia się mrocznym i groźnym obrazem świata w którym natura i ludzka cywilizacja dążą ku zagładzie. W wierszu 'Roki' widzimy obraz ziemi zniszczonej po katastrofie gdzie nie ma nic pewnego. Obraz przedstawiony w wierszu obejmujący 4 pierwsze wersy : Wszystko minione, wszystko zapomniane, / tylko na ziemi dym, umarłe chmury, / i nad rzekami z popiołu tlejące/ skrzydła i cofa się zatrute słońce, / a potępienia brzask wychodzi z mórz.' jest bardzo charakterystyczny, ponieważ pokazuje destrukcyjne działanie żywiołów natury, świat płonie.

Pustka i dekadencja
Świat jest pusty, obcy i wrogi. Podmiot liryczny każe zmienić w sposób radykalny własne nastawienie do życia, ponieważ w inny sposób nie da się wprowadzić zmian dotyczących całego narodu. Więc pora, żebyś ty powstał i biegł,/ chociaż ty nie wiesz, gdzie jest cel i brzeg/ ty widzisz tylko, ze ogień świat pali. Apeluje do swojego rozmówcy , aby ten przeciwdziałał złu za wszelką cenę. Działanie jest próbą ratowania człowieczej godności. Pomimo Katastroficznej wizji w wierszu 'Roki' autor przedstawił bunt wobec zła i pragnienie przeciwdziałaniu się katastrofie. Bunt i protest poety staja się punktem wyjścia do poszukiwania wartości i ładu wszechświata : ' Kiedy są dni szczęśliwe i pogodne noce,/kiedy pod łukiem powietrza , pod bramą/ obłoków, rośnie to wielkie przymierze wiary i siły".

Smutek
Ostatnia strofa jest obrazem smutnej rzeczywistości , ukazuje świat po ostatecznej zagładzie , jednak słowa 'kręcą się szprychy" wskazują na to , że świat będzie dalej istnieć, katastrofa nie zniszczy go na zawsze. Wiersz ten pełni funkcję, uświadomienia odbiorcy, że nie na wszystko możemy wpłynąć , ale powinniśmy dążyć do polepszania swojego bytu, ratowania świata, chociaż wszystko się zmieni , powinniśmy iść przed siebie i dążyć do celu, przeciwdziałać złu. Kolejne ujęcie motywu katastroficznego przedstawię na podstawie wiersza pisarza pochodzącego z pokolenia Kolumbów. Mianem tym określa się młodzież urodzoną w latach XX-pierwsze pokolenie zrodzone w młodej Polsce.

Młodość a rzeczywistość
Jednak ich dzieciństwo zostało brutalnie przerwane wybuchem wojny, prosto ze szkolnych ławek rzucali się w wir wojny i tworzyli historię. Jednym z głównych przedstawicieli tego pokolenia w poezji jest Krzysztof Kamil Baczyński .Był on niewątpliwie najwybitniejszym poetą tego okresu. Zajmował się on tematyką filozoficzną i egzystencjalną. Głębokie piętno odcisnęła na nim wojna. Baczyński, jak nikt, potrafił oddać grozę tamtych czasów. Jednym z takich właśnie utworów jest wiersz „Pokolenie”('Wiatr drzewa spienia...') z 1943 roku, który został w całości poświęcony tragizmowi pokolenia Kolumbów, jako pokolenia straconego.

Katastroficzne wizje - Przest?pstwa, sprawiedliwo??

Informacje - Katastroficzne wizje

Sponsorzy